Cebuano Short Story: NAKAHUKOM NA SI KAKOY

Share this:

“Nituktugaok na ang mga manok, dili madugay mobusilak na ang kahayag. Laing adlaw na usab.” namulong si Kakoy sa kaugalingon. Nanglawom ang iyang mga mata, walay maayong kinatulgan. Kanunayng naghinuktok. Nagtimi-timi siya sa mga pagkaon nga gitagana alang kaniya. Kanunayng nag-alindasay ug wala mahimutang. Daghan ang nitumaw sa iyang hunahuha.

“Ah, naglibog gyud ko. Wala pa nako makab-ot ang kahayag sa panghunahuna. Wala pa koy nakita nga timailhan sa akong paghukom.” nagpabilin si Kakoy nga gibukotan sa makabungol nga kahilom.

Nag-ilis na siya alang sa iyang gimbuhaton matag buntag. May nanuktok sa iyang lawak. Gipahibalo siya nga andam na.

Niduol si Kakoy sa bintana. Iyang gi-ablihan ug hinayhinay. Niagi-ik ang mga bisagra, timaan nga nakan-an na kini sa taya. Sa layong unahan diin hinay-hinay nang giubanan ang kangitngit sa kahayag sa sayong kabuntagon napunting ang mga mata ni Kakoy. Nagduwaduwa sa iyang hunahuna ang nanglabay.

“Koy, wala gyud ko masayod kon nganong ako man gyud ang imong napiling binuhat nga imong pangulitawhan. Sayod ka baya kaayo nga dili gayud mahitabo ang imong tinguha ngari kanako. Dunay babag sa imong tinguha ngari nako Koy. Masakitan lang ta.” wala kapugngi ni Linda ang pagpanglugmaw sa iyang mga luha nga nagkupot sa mga kamot ni Kakoy nga nagpangapkap sa paa sa dalaga.

Ngitngit nga bahin sa kayda ang nahimutangan nilang duha ni Kakoy ug Linda. Wala niadtong panahona ang mga ginikanan sa dalaga kay adunay gitambongan nga kumbira sa silingang lungsod sa Sogod.

“Koy, ang imong mga kamot grabe ka laagan. Dili lagi ni mahimutang. Palihug, ayaw ko ug tintala. Kon tim-os ang imong gugma nako, tabangi intawon ko nga akong maandam ang akong tinipigang kaputli kon hiusahon na kita sa salag sa kaminyoon.” daw pangaliyupo ang pulong ni Linda.

“Pasayloa ko Linda.” dayong kuha ni Kakoy sa iyang mga kamot. Nagaksanay na lamang silang duha. Naginitikay. Nagkataw-anay.

Muhapit usa na ka tuig ang panag-ila nilang duha ni Kakoy ug Linda. Nagkasuod sila. Si Linda, matahom ug maayong muabi-abi sa iyang isig ka tawo.
Nahulog ang pagtagad ni Kakoy ngadto kang Linda sa dihang nagkaabot sila sa Plaza Independencia. Nasuroy niadtong tungora si Kakoy kuyog sa iyang mga kaubanan sa dihang iyang nakita si Linda nga pwerting nakahagwa sa iyang amiga. Nagbawsanay ug kuha ug hulagway ginamit ang digicam. Giduol silang duha ni Kakoy nga niboluntaryong mokuha ug hulagway sa managhigala nga magkatapad. Didto nagsugod ang siga sa pabilo nga naghatag ug dan-ag aron magkaila ug magkasuod silang duha. Nagkahibaloay sila sa mga pangalan ug mga numero sa selpon.

“Gibilin ni Linda kanako kining envelope niadtong nilabyng semana. Karong adlawa ang iyang sulti nako nga ako kining buksan.” Gibuksan ni Kakoy. “Oi, tiket man kini sa eroplano padulong sa Manila. Flight 143.” Natandog siya sa pagkatulokibon sa 143. May pataban nga mensahe. “Koy, timan-i. Gimahal tika. 143. I Love You. Mao kini ang timailhan nga mopalayo nako nimo kon imo nang mabasa kining mensah kay dili ko na maantos pa ang kasakit sa gugmang tinagoan. Kon makahukom naka, maghulat ko nimo sa tugpahanan sa Mactan sa tukmang takna.” mga padayag ni Linda sa gamayng papel nga gisukip uban sa tiket. Nagsagol ang gibating kalipay ug kahingawa ni Kakoy.

Nakahukom na siya.

Dali siyang nigawas. Nipara ug taxi. Wala na siya magtagad pa sa mga tawo sa gawas sa iyang lawak hangtod nga nakasakay na siya. “Ah, niabot nata pads.” matahaon nga tingog sa tsuper sa taxi. “Sige, diay plete. Salamat, kaayo ha. Dili pa ko mauwahi sa Flight 143.” Gitunolan ni Kakoy ang tsuper sa plete nga subra kaayo sa iyang hatagon. Iyang gihubo ug dali-dali ang paibabaw niyang sapot ug iyang gihatag sa tsuper.

“Palihug lang ko ug tago niini. Mopuyo na ko sa kinabuhi nga sama kanimo igsoon, may kagawasan.” dayong tunol ni Kakoy ngadto sa tsuper sa iyang hinubo.

Wala makalihok ang tsuper. Iyang gitutokan ang pasahero nga nagkahanaw sa iyang panan-aw. Pagkahuman, iyang gibalhin ang punting sa iyang panan-aw sa gibilin.

Anaa sa iyang mga kamot ang sotana ni Kakoy. (KATAPUSAN).

Patnubay.org wishes to thank Atty James Lobedica for giving us the permission to publish this short story in our website. Atty James Lobedica is a lawyer based in Cebu City. He advocates perservation of Cebuano language and culture. He finished his Bachelor of Laws at the University of San Carlos – Cebu in 1992.

Share this: