Cebuano Short Story: NASAKPAN ANG TAKUBAN

Share this:

Ang pagtakuban maoy pagpakita ug dili tukmang panagway, panahom ug pakighugoy sa isig ka katawo. Ang pagtakuban mokuha ug pagsalig nga modala sa dili maayong panag-ingnan.

Usa ka binuhat nga nagtakuban ang mamulong, “Bulak, ihatag ko kanimo ang bituon ug tibuok kawanangan buksi lang ang imong kasingkasing alang kanako.”

Ang bulak mitubag, “Tinuod ka? Hala, motuo ko nimo kon wala pa unta nako makita imong singsing sa kaminyoon.. Nagtakuban ka lang sa imong mga pulong.”

“Apan bulak, palihug ayaw ug padala sa imong nakita. Giprenda ra kining singsing ngari kanako. Akong amigo nga susama nako ug sukod sa tudlo ang tag-iya niining maong singsing. Bulak mas tagai ug gibug-aton ang imong nabati kay sa imong nakita’ng singsing nga dili akoa aron matimbang-timbang mo ang kabug-aton sa akong tinguhang tiunay ug walay sama.”

“Pero dili gyud ko motuo nimo. Molakaw na ko.” ni Bulak pa nga nanukad aron mopahilayo.

“Bulak, kay dili ka man gyud nako mapugngan. Daw sa nahurot na man pud akong mga pulong diha kanimo. Palihug na lang ug bilin ug pangbayad sa atong snaks. Gawas nga nahutdan nako sa pulong pangamoral, hasta akong sinsiyo nahurot, buslot man diay ang bulsa sa akong nasul-ob nga pantalon. Sige ha, akoy mouna nimo ug barog basin pa’g pahugason kog plato.”

“Unsaaa?” wala na makalihok si Bulak. (katapusan)


Patnubay.org wishes to thank Atty James Lobedica for giving us the permission to publish this short story in our website. Atty James Lobedica is a lawyer based in Cebu City. He advocates perservation of Cebuano language and culture. He finished his Bachelor of Laws at the University of San Carlos – Cebu in 1992.

Share this: