You could put your verification ID in a comment Or, in its own meta tag Or, as one of your keywords

Cebuano Short Story: SUKLI SA KAMANGGIHUNAHUNAON

Ang pulong mug-ot makita sa panagway’ng wala mahimuot, agtang pinakunot daw, dala kulismaot. Ang pagmug-ot, makita kon may gisapot.

“Kakugihan gud nimong magdala ug mga makaon Ping, kagahapon lang usa ka bulsitang pan ang imong gidala. Karon, usa ka dosenang mansanas. Nagbinag-o lagi ka.” pulong ni Edith nga nahibulong.

Lab-asira si Edith. Sa pangedaron nga hapit na motungtong sa kalim-an, miaslay na ang iyang bagaybay, halos wala nay liog tan-awon sa kahimsog, ug dili na kaayo makaakatar sa kaugalingon aron makapagamay sa lawas nga natingban sa tumang pagpabusog.

Samtang si Soping nga susama ug pangedaron ni Edith, maayo pa kaayo moatiman sa kaugalingon. Halos maligo ug pahumot matag lakaw, hasta mga kuko kanunay’ng gigalam ug pasinaw. Nanginabuhi siya isip ahente ug yuta.

“Ako ning halad kanimong tanan Day Edith, bulan karon sa Marso, bulan sa kababayen-an. Nalipay lang kaayo ko Maayo man pud ang akong kita. Kaon na sa akong gipalit aron mangatulog na ta. Sige ha, mag-ilis pako. Medyo kapoy man.” pulong ni Soping.

Nabaghoan si Edith sa iyang nakita ni Soping. Dili kini sagad magdala ug makaon matag pauli. Sayo pang hapon, makauli na si Soping kaniadto apan sa sunodsunod nga dugay’ng pagpauli, sunodsunod usab kini’ng magdala ug pagkaon alang kaniya.

“Sige na kaon na sa akong gidala.” agda ni Soping.

“Dili ko.” pulong balibad ni Edith nga nagmug-ot.
“Hala sige, sunda na lang ko diri sa atong lawak aron mamahulay na ta.” pulong ni Soping.

“Dili ko.” mibalibad na usab si Edith. Nagmug-ot lang gihapon.

“Yuna pa, karon lang ko nakamatikod nimo. Bisan sa kalawom na sa kagabhion, lab-as man kaayo ka’ng tan-awon. Sa akong paminaw, bag-o ka’ng nakaligo??” sukna ni Soping nga mitutok na ni Edith nga nagdala ug kahibulong.

Walay imik si Edith, pinaduko ang ulo, pinadunghay ang buhok.

“Pagkahumot ba.” misikit na gayud si Soping. Misugod ug singo samtang mibilikis ang iyang mga bukton sa kapikas.

“Palihug asoyi ko. Nawala man ang akong duka.” giagbayan ni Soping ang kapikas.
“Ping, nangandam na baya ko. Bag-o lang ko’ng nakaligo. Mga tulo gyud ka sachet sa shampoo ang akong nahurot. Ug aron makasiguro nga mawala ang mga lamoglamog, nanabon pud ko ug panglaba.” mibanos ang kamaya sa mga pulong ni Edith nga mitutok na usab ngadto ni Soping.

“Ah, mao ba?” daw dili makatuo si Soping sa iyang nabati.

“Karon gayud dayon, sultian ko ikaw nga andam na ang tinap-anan nga paborito nimong kan-onon kaniadtong batan-on pa ta, dugay na kini nimo’ng nakalimtan sa imong pag-amuma. Dali na Soping ipadaplin sa nato ning imong gidala nga makaon alang kanako ug ako ang modalit kanimo ug matimotimo karong gabhiona.” dala guyod na ang gibuhat ni Edith sa pagbira niya ni Soping padulong sa ilang lawak.

“Unswaa!!!” daw nahuwasan si Soping sa iyang nabati ug nakita. “Makahimo pa ba kaha ko. Abi ko man gud ug mahaylo si Edith ug pagkaon, nakahatag na ra ba ko sa akong kusog ni Inday Benigna, ang suki nako’ng masahista.” hilom nga pamulong ni Soping sa kaugalingon.

“Ping, panahon na karon nga ulian ko ang imong pagkamanggihunahunaon, sa sunod-sunod nimong pagdala ug pagkaon. Karon ikaw na pud ang akong pakan-on.” mibuhi si Edith ug pahiyom. (KATAPUSAN).

Patnubay.org wishes to thank Atty James Lobedica for giving us the permission to publish this short story in our website. Atty James Lobedica is a lawyer based in Cebu City. He advocates perservation of Cebuano language and culture. He finished his Bachelor of Laws at the University of San Carlos – Cebu in 1992.